Pamja e gjithë Tokës që noton në një det me ngjyrë të zezë është e detyruar të prodhojë disa efekte anësore të padëshiruara. Astronautët kryejnë detyra të rënda për javë, muaj dhe nganjëherë vite me radhë, duke komunikuar vetëm me anëtarët e tjerë të ekuipazhit dhe Kontrollin e Misionit.

Nuk është çudi që gjëja së cilës shumë njerëz që udhëtojnë në hapësirë ​​i frikësohen më shumë është mendimi i të mbeturit vetë.

Izolimi mund të bëjë gjëra të çuditshme për trurin e njeriut.

Merrni astronautët në bordin e Apollo-s së hershëm, të cilët përjetuan halucinacione të shpeshta – ndezje të dritës tekniko-color që vinin nga askund. Pas kthimit nga një mision i vitit 2012 në Stacionin Ndërkombëtar të Hapësirës, ​​Don Pettit i përshkroi ato si “zana të vezulluese vallëzimi”, dhe megjithëse ishin të lehta për t’u injoruar gjatë orarit të punës, ato u bënë pamëshirshëm kur ishte koha për të fjetur. Në vitin 1976, ekuipazhi i misionit rus Soyuz-21 u detyrua të kthehej në Tokë pasi vunë re një erë të çuditshme në bordin e stacionit hapësinor Salyut-5.

Pasi ata raportuan një rrjedhje të mundshme të lëngjeve, një ekuipazh zëvendësues u dërgua për të rregulluar problemin dhe për të vazhduar misionin. Çuditërisht, nuk kishte probleme teknike për t’u gjetur, e lëre më erën e çuditshme për të cilën kishte folur ekuipazhi i mëparshëm.

Edhe përpara se njeriu i parë të dërgohej në orbitë, disa psikiatër frojdian po shkruanin për stresin psikologjik të udhëtimit në hapësirë.

Në një botim të vitit 1959 të American Journal of Psychiatry, ata argumentuan se ndarja nga “toka mëmë” mund të çonte në një lloj “ankthi i ndarjes”. Ata paralajmëruan se dëshira e astronautit për t’i shpëtuar situatës së tyre me vetëvrasje mund të shoqërohet me një dëshirë të fortë për të marrë me vete mjetin hapësinor dhe pjesën tjetër të ekuipazhit.

Prandaj, çuditërisht, ndikimi i udhëtimit hapësinor në trurin e njeriut ishte një shkak kryesor shqetësimi për amerikanët dhe sovjetikët gjatë Garës Hapësinore. Programi hapësinor i Bashkimit Sovjetik ishte i mbuluar me mister që në fillim, dhe kishte pak vende më të fshehta se Zvyozdny Gorodok, ose Star City, i vendosur në Oblastin e Moskës, pak jashtë kryeqytetit rus. I njohur fillimisht thjesht si ‘Qyteti i Mbyllur Ushtarak Nr.1’, për këdo që nuk jetonte atje, Star City nuk ekzistonte. Në fakt, mosekzistenca e tij teorike u garantua nga një prani e madhe ushtarake.

Star City u dha kozmonautëve sovjetikë shijen e tyre të parë të vetmisë dërrmuese të hapësirës. Ata që stërviteshin për misionet e ardhshme jetonin në qytezë në flluska të izoluara, ku u njohën ngadalë me kushtet e vështira që do të përjetonin në ekspeditat e ardhshme.

Kur u kthyen në Tokë, shumë vazhduan të jetonin në qytet me familjet e tyre, prandaj Star City ka kopshtin e vet dhe shkollën e mesme. Në vitin 1968, Star City u bë Qendra e Trajnimit të Kozmonautëve Yari Gagarin, e quajtur sipas njeriut të parë që udhëtoi në hapësirë. Megjithatë, ajo e ripërzgjodhi shpejt emrin e saj të mëparshëm kur Bashkimi Sovjetik u shemb në 1991.

Që atëherë, qyteti dikur i mbyllur është hapur, duke punuar në bashkëpunim të ngushtë me NASA-n dhe duke marrë pjesë në programe shkëmbimi. Nga viti 2001-2003, Drejtori i Operacioneve të Nasa-s në Star City ishte Chris Hadfield, i cili fitoi famë pasi bëri një kover të këngës së David Bowie të vitit 1969 ‘Space Oddity’ në 2013, në një vend me gravitet zero, një këngë në të cilën kapet pafundësia e thellë e hapësirës nga vëzhgimi i astronautit se “Planeti Tokë është blu / dhe nuk mund të bëj asgjë”.