Zusha Pletnyov la shtëpinë e tij në qytetin lindor të Ukrainës, Luhansk, në vitin 2014, kur rebelët e mbështetur nga Rusia kapën pjesë të mëdha të Ukrainës lindore. Pasi jetoi disa vite në kryeqytet, Kiev, ai u arratis përsëri në Izrael kur Moska filloi pushtimin e saj të plotë në shkurt të vitit të kaluar.

Një çifut vëzhgues, Pletnyov u zhvendos me gruan dhe pesë fëmijët e tij në Ashkelon, vetëm milje larg Rripit të Gazës, me shpresën për të ndërtuar një jetë të re. Por kur militantët e Hamasit nga Gaza nisën sulmet e tyre muajin e kaluar, një luftë e re e detyroi atë të arratisej për herë të tretë, tani në një kamp për refugjatët hebrenj në Hungarinë rurale.

“Ardhja këtu për mua dhe për gruan time është një lehtësim kaq i paimagjinueshëm,” tha Pletnyov, ndërtesa e banimit të të cilit në Ashkelon u godit nga një raketë e Hamasit kur filluan sulmet. “Është një vend ngushëllues për të qenë”.

34-vjeçari dhe familja e tij tani jetojnë në një vendpushim shtetëror, i pashfrytëzuar për gati dy dekada, në brigjet e liqenit të gjerë Balaton në Hungarinë perëndimore.

E hapur për herë të parë për refugjatët hebrenj ukrainas pas pushtimit të Rusisë vitin e kaluar, ajo tani strehon rreth 250 njerëz duke përfshirë rreth 100 fëmijë, shumica e të cilëve kanë ardhur nga Izraeli në javët që nga sulmi i Hamasit më 7 tetor.

Kampi është i pajisur me njësi banimi të shkëputura dhe një ndërtesë qendrore ku shërbehen tre vakte kosher në ditë. Banorëve u sigurohet strehim dhe shoqëri, dhe gjithashtu mund të angazhohen në aktivitete si sporte dhe vallëzime dhe mund të ndjekin Yeshiva për studime fetare.

“Ne sigurohemi që njerëzit të hanë mirë, të sigurohemi që janë të shëndetshëm, psikologjikisht, të shëndetshëm mendërisht,” tha Mendel Moscowitz, rabini i kampit, duke shtuar se objekti është i hapur për të gjithë hebrenjtë, qofshin ata ortodoksë, laikë apo mosvëzhgimi.

“Ata e gjejnë vendin e tyre këtu sepse ne të gjithë ndajmë se jemi hebrenj dhe ne të gjithë ndajmë statusin e refugjatit që gjithashtu i bashkon të gjithë,” tha ai.

Eva Kopolovich, 50 vjeç, një psikoterapiste nga Shlomi në kufirin libanez të Izraelit, ishte një nga rreth 160,000 njerëzit e evakuuar nga shtëpitë e tyre në veri dhe jug nga Forcat e Mbrojtjes izraelite pas fillimit të sulmeve të Hamasit. E lindur në Hungari, ku kaloi katër vitet e para të jetës së saj, ajo iku me prindërit dhe djalin 11-vjeçar në Budapest përpara se të shkonin në kamp.

Dy javë pasi mbërriti në strehën buzë liqenit, Kopolovich tha se është ngushëlluar duke qenë mes hebrenjve të tjerë që kanë ndarë përvojat e saj për t’u çrrënjosur nga jeta e tyre.

“Ne jemi në të njëjtën barkë, kështu që ne e kuptojmë njëri-tjetrin (përsa i përket) gjërave që njerëzit që nuk janë në pozicionin tonë nuk mund t’i kuptojnë kurrë,” tha ajo. “Të gjithë ne kemi kaluar nëpër shumë gjëra. Nuk po flas as për ukrainasit, të cilët kaluan nga një luftë në tjetrën.”

Në të vërtetë, shumë banorë aktualë të kampit mbërritën atje pasi më parë kishin ikur në Izrael nga Ukraina në vazhdën e luftës së Rusisë. Moscowitz, rabini, u largua nga vendlindja e tij Kharkiv në Ukrainën lindore kur Rusia nisi pushtimin e saj në shkallë të plotë.

Ai tha se përvojat e tij të mëparshme të zhvendosjes e kanë ndihmuar që t’u shërbejë më mirë atyre që kanë kërkuar strehim në kamp.

“I njoh nevojat e tyre, i ndjej nevojat e tyre. E di se si është të ikësh nga lufta,” tha ai. “Fatkeqësisht, ne duhet të përjetojmë një luftë të dytë për familjet tona. Dhe faleminderit Zotit, faleminderit Zotit që ka një vend ku mund të shkojmë.”

Slomo Koves, kryerabini i Shoqatës së Komuniteteve Hebraike Hungareze, tha se më shumë se 3,000 njerëz kanë banuar në kamp që nga fillimi i luftës në Ukrainë gati 21 muaj më parë.

Ndërsa, ai tha se është “krenar” për Hungarinë për sigurimin e një vendi strehimi për hebrenjtë që janë detyruar të largohen nga shtëpitë e tyre, vetë nevoja për ta bërë këtë ka qenë e vështirë për t’u tretur.

“Është një situatë shumë e trishtueshme që është bërë një kamp i famshëm refugjatësh hebrenj,” tha ai. “Nuk do ta kisha menduar kurrë se një gjë e tillë do të ishte e nevojshme në Evropën e shekullit të 21-të”.

Ndërsa disa familje që kanë qëndruar në kamp janë kthyer tashmë në Izrael, shumë prej tyre planifikojnë të qëndrojnë për muajt e ardhshëm duke pritur që lufta të përfundojë, tha Moscowitz.

“Ne shpresojmë se do të ketë paqe në Ukrainë dhe Izrael dhe në botë,” tha ai. “Njerëzit duan të jetojnë. Njerëzit duan të jetojnë në paqe. Askush nuk është i interesuar për luftë”, raportin AP.