Në futbollin e Kosovës, ku rezultatet shpesh janë e vetmja masë me të cilën gjykohet një trajner, ka edhe histori të tjera që meritojnë të tregohen. Histori të trajnerëve që punojnë në heshtje, që ndërtojnë skuadra, që edukojnë futbollistë dhe që, mbi të gjitha, ruajnë kulturën dhe profesionalizmin e tyre edhe atëherë kur rrethanat nuk janë në favorin e tyre.
Një prej tyre është Leotrim Krasniqi.
Një trajner i ri në moshë, por me një qasje që po fiton gjithnjë e më shumë respekt në futbollin kosovar. Prej disa vitesh ai është pjesë e këtij profesioni dhe në çdo skuadër ku ka punuar ka lënë pas diçka më shumë sesa rezultatet e ndeshjeve: ka lënë përshtypjen e një trajneri punëtor, korrekt dhe me kulturë të madhe profesionale.
Mjafton të dëgjosh futbollistët që kanë punuar me të.
Ata flasin për mënyrën e organizimit të stërvitjeve, për disiplinën, për komunikimin dhe për respektin që Krasniqi ka treguar ndaj secilit futbollist. Në një ambient ku komunikimi trajner–lojtar shpesh mund të kthehet në konflikt, Leotrimi ka zgjedhur një tjetër rrugë: punën, komunikimin dhe respektin.
Por pikërisht këtu duket se qëndron edhe një prej arsyeve pse rrugët e tij me disa klube nuk kanë zgjatur aq sa do të duhej.
Leotrim Krasniqi nuk është trajner që i nënshtrohet verbërisht një kryesie.
Ai kërkon kushte pune. Kërkon profesionalizëm. Kërkon që vendimet sportive të kenë logjikë sportive. Dhe kur këto mungojnë, nuk zgjedh të heshtë vetëm për ta ruajtur karrigen.
Kjo është një zgjedhje që mund t’i kushtojë një trajneri në një futboll ku drejtuesit e klubeve shpesh kanë ndikim të madh edhe në çështjet sportive.
Rasti i fundit, ai i Vëllaznimit, është shembull i kësaj situate.
Krasniqi e nisi punën me një skuadër dhe me një vizion të caktuar sportiv. Por gjatë rrugës, sipas zhvillimeve të klubit, skuadra humbi disa prej futbollistëve kryesorë dhe zëvendësimet nuk erdhën në nivelin që kërkohej për të ruajtur konkurrueshmërinë e ekipit.
Në këto rrethana, trajneri mbetet gjithmonë personi më i ekspozuar.
Rezultati bie mbi trajnerin. Presioni bie mbi trajnerin. Dhe në fund, shumë shpesh, përgjegjësia bie përsëri mbi trajnerin.
Kështu ndodhi edhe me Krasniqin.
Ai u largua nga Vëllaznimi.
Por largimi nga një klub nuk do të thotë domosdoshmërisht dështim.
Ndonjëherë një trajner largohet sepse rezultatet nuk kanë qenë në nivelin e pritshmërive. Ndonjëherë sepse kushtet e punës nuk kanë qenë ato që janë premtuar. Dhe ndonjëherë sepse vizioni i trajnerit dhe ai i drejtuesve të klubit nuk përputhen.
Në rastin e Krasniqit, ajo që mbetet në Gjakovë nuk është vetëm një tabelë rezultatesh.
Mbetet mënyra se si ai u soll.
Mbetet marrëdhënia me futbollistët.
Mbetet puna në stërvitje.
Mbetet kultura.
Dhe mbi të gjitha, mbetet respekti i atyre që kanë qenë pjesë e punës së tij.
Futbollistët që kanë punuar me Leotrimin flasin me respekt për të. Kjo nuk është diçka që fitohet me një konferencë për shtyp, me një deklaratë apo me një rezultat të vetëm. Është diçka që ndërtohet çdo ditë, në fushën e stërvitjes, në komunikimin me lojtarët dhe në mënyrën se si një trajner sillet kur gjërat shkojnë mirë, por sidomos kur gjërat shkojnë keq.
Dhe pikërisht këtu qëndron vlera e një trajneri.
Leotrim Krasniqi është ende në fillimet e rrugëtimit të tij si trajner. Por ajo që po ndërton është një profil që futbollit kosovar i nevojitet: një trajner që punon, që mëson, që kërkon profesionalizëm dhe që nuk e ndërton autoritetin përmes frikës, por përmes dijes dhe respektit.
Mund të ndryshojnë klubet.
Mund të ndryshojnë futbollistët.
Mund të ndryshojnë rezultatet.
Por kultura e punës mbetet.
Dhe në fund të fundit, kjo është ajo që një trajner lë pas vetes.
Leotrim Krasniqi u largua nga Vëllaznimi, por nuk u largua pa lënë gjurmë.
Në Gjakovë, pas tij mbetet kujtimi i një trajneri që e mori seriozisht profesionin, që ruajti sjelljen dhe kulturën edhe në momente të vështira dhe që fitoi respektin e njerëzve me të cilët punoi.
Ndoshta futbolli i sotëm i gjykon trajnerët shumë shpejt.
Por futbolli i nesërm mund t’i vlerësojë ndryshe.
Sepse trajnerët e mirë nuk janë vetëm ata që fitojnë ndeshje.
Janë edhe ata që ndërtojnë njerëz, krijojnë kulturë pune dhe mbeten besnikë ndaj parimeve të tyre.
Dhe Leotrim Krasniqi, duket se pikërisht në këtë drejtim po ndërton emrin e tij.