Nëse ka një tjetër sukses këtë vit që përputhet me ndikimin vizual të Dune: Pjesa e Dytë e Denis Villeneuve , unë do të ha çizmet e mia të shkretëtirës.

Pjesa e dytë e Dune është spektakolare e çuditshme. Ajo ndërthur në mënyrë elegante efektet speciale të nivelit të lartë dhe kinematografinë tërheqëse; ajo shtron muskuj, muskuj dhe egërsi deri në kockat e Pjesës së Parë . Është një lloj bukurie jo mikpritëse, brutale që Villeneuve ka krijuar – nuk ka mjaft balsam buzësh në univers për ta bërë një vizitë në planetin e shkretë të Arrakis me rërë të duket tërheqëse. Por kjo foto epike e veprimit, e cila ndjek udhëtimin e Paul Atreides (Timothée Chalamet) nga një kamxhik i pafytyrë që është pak i dobishëm me shpatën, te një luftëtar i frikshëm, te udhëheqësi i profetizuar i fisit Fremen të Arrakis, realizohet me një intensitet retinor.

Pra, si ka mundësi që Villeneuve të ketë sukses – dhe të mos gabojë, Dune: Pjesa e Dytë është një sukses i theksuar – në përshtatjen e një libri që konsiderohej prej kohësh si i pafilmueshëm? Gjerësia dhe shtrirja e Dune, saga e së ardhmes së largët të vitit 1965 të Frank Herbert për konfliktin feudal ndëryjor, rezultoi një perspektivë e frikshme për filmbërësit e mëparshëm të mundshëm. Buxheti bujar i disponueshëm për fotografitë e Villeneuve sigurisht ndihmon – mungesa e fondeve ishte faktori që fundosi adaptimin e propozuar 14-orësh të filmit të Alejandro Jodorowsky të librit në fillim të viteve 1970. Dhe mbështetja në studio është një tjetër – ndërsa Warner Brothers nuk e ka mbuluar plotësisht veten me lavdi kohët e fundit, siç do ta dijë kushdo që ka ndjekur debatin Coyote vs Acme, të paktën i ka dhënë Villeneuve hapësirën dhe lirinë për të arritur vizionin e tij krijues (krahaso kjo me përvojën më pak të lumtur të David Lynch me versionin e tij të Dune, fillimisht i synuar të ekzekutohej në tre orë, më pas u sulmua në mënyrë joceremonike për gati 40 minuta). Por një element vendimtar në qasjen e Villeneuve, një etikë krijuese që përshtatet veçanërisht në mënyrë efektive me materialin, është përkushtimi i tij i vendosur për të shfaqur dhe jo për të treguar.

Austin Butler jep një performancë të këndshme të kanalizuar përmes një buzëqeshjeje që mund të heqë lëkurën nga fytyra juaj

 Një pjesë e ekspozitës në fillimin e filmit, e paraqitur si hyrje në “Ditarin Perandorak” dhe e rrëfyer nga Princesha Irulan (Florence Pugh), vërteton mjeshtërisht se sa e kotë është të përpiqesh të zgjidhësh ndërlikimet e kësaj kronike të komplotuar dendur. . Në këtë rast, shumë dialog dhe shpjegim i komplotit e shkarkojnë energjinë nga fotografia; është shumë më efektive të përdorësh taktikën e preferuar të Villeneuve për të eksploruar historinë vizualisht. Kjo teknikë herë pas here nuk funksionon, me disa nga tranzicionet midis skenave të krijuara gjallërisht dhe pjesëve të vendosura që ndihen paksa të përcipta dhe të shkëputura. Por në përgjithësi, nuk është aspak e dëmshme të lani audiencën në një atmosferë marramendëse, të ngopur me ngjyra, në vend që t’i ushqeni ata me lugë me gota komplote lehtësisht të tretshme.

Edhe pse Paul është fokusi kryesor i tregimit, ky pjesë lejon personazhet e tjerë të dalin në pah, veçanërisht luftëtarja e Fremenit Chani (një performancë mbresëlënëse, e angazhuar fizikisht nga Zendaya gjithmonë magnetike). Por një rol dytësor i shquar është Austin Butler, duke luajtur Feyd-Rautha, nipi psikopat i despotit të Stellan Skarsgård, Baron Harkonnen. Një spektakël i madh, drithërues si ky film nuk është vend për hollësi, dhe Butler me sa duket e mori atë memorandum të veçantë. Që në momentin që provon kalibrin e një tehu të sapomprehur me gjuhën e tij të zgjatur, përpara se ta provojë në fytin e njërit prej skllevërve të tij, ai është fenomenal. Është një performancë e gëzueshme e mbivlerësuar e nxitur nga keqdashja dhe e kanalizuar përmes mollëzave me teh të sëpatës dhe një buzëqeshje që mund të heqë lëkurën nga fytyra juaj.

Po aq mbresëlënëse dhe vetëm pak më pak shqetësuese është Rebecca Ferguson, duke ripërsëritur rolin e saj të Zonjës Jessica, nënës së Paul.

E shtyrë nga ambicia e saj për djalin e saj dhe e shtrembëruar nga rituali rraskapitës që e shndërron atë në Nënën Reverende të Fremenit, Jessica merr një pamëshirshmëri rrëqethëse, diçka që Ferguson arrin ta përcjellë pothuajse tërësisht përmes një vështrimi të padepërtueshëm dhe koleksionit të tatuazheve në fytyrë.Pamjet e pamasë, të lë pa frymë dhe performancat madhështore janë më se të krahasueshme me gjigantin e një partiture të Hans Zimmer.

Ka pasazhe kaq të zhurmshme, sa duket sikur ai ka shfrytëzuar disi zhurmën e përplasjes së planetëve në vend të goditjes. Është një shoqërim me vend ogurzi i një historie që largohet nga idealizmi pasionant, e vërteta dhe romanca, dhe drejt makinacioneve politike, tradhtive, zelotisë, armatimit të frikës dhe kërcënimit të afërt të një lufte shkatërruese fetare. Ka momente kur Dune: Pjesa e Dytë ndihet në siklet në kohën e duhur.