LDK ka nevojë për guxim politik – guxim për të thënë “kemi gabuar”, se duhet ndryshim, se duhet një “fillim i ri”. Ka nevojë për njerëz që nuk e shohin partinë si pronë personale, por si projekt që duhet ringjallur. Nëse kjo nuk ndodh, atëherë përgjigjja pse LDK po rrëshqet drejt margjinalizimit është e thjeshtë: sepse ajo po zgjedh ta ruajë humbjen, jo ta sfidojë atë.
Imer Mushkolaj
Të shtunën Lidhja Demokratike e Kosovës (LDK) mban Kuvendin – një moment që do të duhej të shërbente si pikë kthese, reflektimi dhe “rindërtimi” politik. Por gjithçka po sinjalizon të kundërtën: vazhdimin e mandatit të Lumir Abdixhikut si kryetar dhe, bashkë me të, vazhdimin e një modeli udhëheqës që prodhoi humbje, jo fitore.
Nëse kjo parti synon seriozisht rritje në të ardhmen, pyetja e parë që duhet t’i bëjë vetes është e thjeshtë: si mund të kërkosh besimin e qytetarëve për fitore, kur refuzon të marrësh përgjegjësi për humbjen?
Në demokraci funksionale, humbja ka pasoja. Liderët japin dorëheqje, hapin rrugë për energji të reja, ide të reja dhe një raport të ri me elektoratin. Në LDK humbja po trajtohet si një devijim i vogël, jo si krizë strukturore. Po menaxhohet nëpërmjet deklaratave formale dhe justifikimeve procedurale – por jo nëpërmjet aktit më bazik të përgjegjësisë politike.
Kur një parti vazhdon me të njëjtin kryetar pas një humbjeje të rëndë, ajo dërgon mesazh të rrezikshëm: se dështimi nuk ndëshkohet, se gabimi nuk pranohet dhe se lidershipi është i paprekshëm. Dhe kur lidershipi bëhet i paprekshëm, partia pushon së qeni organizatë politike – shndërrohet në mekanizëm vetëmbrojtjeje.
LDK nuk ka nevojë për kozmetikë organizative. Nuk ka nevojë për rotacione të vogla emrash apo ndryshime statutore formale. Ka nevojë për riorganizim të thellë politik – për një ndryshim kulture, filozofie dhe ambicieje. Ka nevojë për distancim nga njerëzit që e çuan në këtë rezultat dhe për hapje reale ndaj një lidershipi tjetër. Sepse nuk ka reformë reale kur drejtimin e mban po i njëjti ekip që e menaxhoi dështimin.
* * *
Më shqetësuese se vetë humbja është mënyra se si LDK po përpiqet ta menaxhojë atë. Në vend të reflektimit të sinqertë, po synohet transferim faji. Fajësohen rrethanat, kundërshtarët politikë, mediat, analistët, sistemi zgjedhor – të gjithë, përveç vetes. Kjo është simptomë e një partie që ka frikë ta shohë veten në pasqyrë. Por, një parti që nuk kërkon fajin brenda vetes, e humb aftësinë për t’u përmirësuar.
LDK po e shet vazhdimësinë si “stabilitet”. Por çfarë stabiliteti është ky? Stabilitet i rezultateve të dobëta? Stabilitet i një strategjie që nuk bindi votuesin? Stabilitet i një modeli politik që nuk prodhon entuziazëm, energji apo perspektivë? Në realitet, ky nuk është stabilitet – është stagnim.
Rreziku për LDK’në nuk është vetëm të humbasë më shumë vota në zgjedhjet e ardhshme. Rreziku real është të humbasë relevancën politike. Të shndërrohet në një parti që ekziston për shkak të historisë së saj, por që nuk ka më peshë reale në të tashmen. Një parti që përmendet për Ibrahim Rugovën, por nuk ofron vizion për Kosovën e sotme.
Historia nuk fiton zgjedhje. Nostalgjia nuk është program politik. Dhe emri i madh nuk e mbulon mungesën e ideve të reja.
Nëse Kuvendi konfirmon vazhdimin e të njëjtit lidership pa asnjë reflektim të thellë, atëherë LDK nuk po zgjedh reformën, por rehatinë e rreme të “status quo”-së. Po zgjedh ta shtyjë krizën për më vonë, derisa ajo të bëhet e pakthyeshme. Një lidership i ri nuk garanton automatikisht sukses. Por vazhdimi me të njëjtin lidership pas humbjes është pothuajse garanci për stagnim të mëtejshëm.
LDK ka nevojë për guxim politik – guxim për të thënë “kemi gabuar”, se duhet ndryshim, se duhet një “fillim i ri”. Ka nevojë për njerëz që nuk e shohin partinë si pronë personale, por si projekt që duhet ringjallur. Nëse kjo nuk ndodh, atëherë përgjigjja pse LDK po rrëshqet drejt margjinalizimit është e thjeshtë: sepse ajo po zgjedh ta ruajë humbjen, jo ta sfidojë atë.
Kuvendi i LDK-së nuk do të tregojë vetëm kush e drejton partinë. Do të tregojë nëse kjo parti ende ka ambicie për t’u ringritur – apo është pajtuar me rolin e një force të lodhur, të konsumuar dhe gjithnjë e më të parëndësishme. Sepse në politikë, më e rrezikshme se humbja është refuzimi për të mësuar prej saj.