Shkruan: Radomir Dimiq
Vetëm disa ditë kanë kaluar nga mbajtja e samitit historik të NATO-s në Hagë, në të cilin mori pjesë edhe presidenti amerikan Donald Trump. Një samit ku vendet anëtare të Këshillit konfirmuan rritjen e shpenzimeve për mbrojtje në 5% të PBB-së deri në vitin 2035.
Ajo që është më e rëndësishme për t’u theksuar, në fakt, është konferenca për shtyp e mbajtur më 25 qershor, menjëherë pas samitit. Në të, një gazetar i televizionit kombëtar austriak i bëri një pyetje Trump-it:
“Njëherë keni deklaruar se do ta ndalonit luftën në Ukrainë për 24 orë. Më pas thatë se e kishit thënë me sarkazëm.”
Trump e ndërpreu: “Natyrisht që ishte sarkazëm.”
Gazetari vazhdoi: “Tani jeni president prej 5 muajsh e disa ditësh. Pse nuk keni arritur ta ndaloni luftën në Ukrainë?”
Trump u përgjigj se kjo është shumë më e vështirë nga sa njerëzit mund ta imagjinojnë. Sepse me Putinin është shumë më e vështirë, dhe edhe me Zelensky-n ka pasur “disa probleme”. Dhe është më e vështirë sesa me luftëra të tjera.
Megjithatë, në stilin e tij të zakonshëm, Trump ia atribuoi vetes meritat se si, brenda 12 ditësh, e kishte përfunduar luftën që ishte përgatitur për 30 vjet midis Ruandës dhe Kongos. Dhe më tej shtoi: “E ndaluam… Serbia kishte ndërmend të niste [diçka]”, duke iu referuar konfliktit ndërmjet Kosovës dhe Serbisë, për të cilin më herët kishte pohuar se ai e kishte ndalur.
Interesante – pothuajse të gjitha mediat në rajon e transmetuan fjalimin e Trump-it, por jo edhe në Serbinë e trazuar para Vidovdanit, themelet e së cilës po tronditen nga protestat studentore dhe plebishiti i Vidovdanit, pra referendumi gjithëpopullor dhe i drejtpërdrejtë i planifikuar për 28 qershor në Beograd.
Për atë që Trump i tha gazetarit të televizionit austriak, natyrisht, si gjithmonë kur nuk i konvenon Aleksandar Vuçiqit, është heshtur me qëllim – ka mbretëruar një heshtje e plotë.
Titujt e mediave të regjimit janë të mbushur me lajme të tjera për kryengritjen studentore, duke i paraqitur ata sikur po përpiqen të rrëzojnë rendin kushtetues më 28 qershor, ditën e Vidovdanit – një festë fetare që elita politike dhe kulturore serbe e keqpërdor si paradigmë të “rezistencës kolektive dhe lirisë” së popullit serb.
Në fakt, ky është miti i Kosovës, i ndërtuar për të shërbyer si mjet për politizimin dhe mobilizimin e masave. Më saktë, për t’u dhënë serbëve forcën për të përmbushur “betimet e të parëve” dhe për të “rimarrë Kosovën”.
Por ky nuk është Vidovdani i studentëve – nuk është manifestim apo demonstrim i politikës së Madhe Serbi që u ka qenë imanente liderëve dhe sundimtarëve serbë ndër shekuj. Studentët nuk kanë as ide shkatërruese e as përmbysëse ndaj asnjë fqinji – as ndaj Kosovës.
Asnjëri prej tyre nuk dëshiron konflikte të reja apo një “betejë të re të Kosovës”, por duan paqe dhe marrëdhënie të arsyeshme me të gjithë fqinjët në rajon.
Për këtë mund të thuhet lirisht se Vidovdani i 28 qershorit në Beograd do të jetë antiteza e Vidovdanit nacionalist të regjimit. Pikërisht për këtë arsye po dridhet pushteti i Aleksandar Vuçiqit dhe nuk po ndalen arrestimet, thirrjet në polici dhe ndalimet e studentëve dhe qytetarëve çdo moment, me qëllim që përmes frikësimit të pengohet pjesëmarrja masive e qytetarëve nga e gjithë Serbia në protestën gjithëpopullore.
Në këtë kuadër po përdoren metoda të luftës subversive dhe psikologjike, përfshirë infiltrimin e “njerëzve të vet” në udhëheqjen e lëvizjes studentore.
Kjo është arsyeja pse mediat diktatoriale të udhëheqësit autokrat Aleksandar Vuçiq nuk janë marrë fare me samitin e NATO-s në Hagë, por janë përqendruar në “gjuetinë” ndaj studentëve dhe qytetarëve, të cilët gjoja po planifikojnë një grusht shteti.
Prandaj, nga çasti në çast po shpërndahen informacione dhe dezinformata të ndryshme e të rrezikshme mbi kërcënimin e përmbysjes së dhunshme të regjimit aktual autokratik, të korruptuar dhe mafioz.
Një herë, më 15 mars, arritën – lojalistët e Vuçiqit dhe pushteti – me ndihmën e ashtuquajturit “armë zanore”, siç thuhet, ta shpërndajnë protestën më të madhe në historinë e Serbisë.
Por e shtuna është “të jesh apo të mos jesh”. Nuk ekziston armë që mund ta thyejë shpirtin liridashës dhe forcën e vendosmërisë së studentëve për ta çliruar Serbinë e robëruar.
Sepse formula e të gjitha vuajtjeve, dëshpërimit, arrogancës, terrorit, korrupsionit dhe krimit është Aleksandar Vuçiq. Dhe gjithçka që ngjitet lart, një ditë duhet edhe të bjerë.