Nga ëndrra për Superligë, te një tjetër sezon që ka nisur me alarm.
Ka humbje që dhembin, por ka edhe humbje që të detyrojnë të ndalesh dhe të pyesësh: ku po shkon ky ekip?
Për Vëllaznimin, dy humbjet e fundit nuk janë thjesht dy rezultate të këqija. Fillimisht 0-4 në Gjakovë ndaj Prishtinës së Re, e më pas 3-1 në Prizren ndaj Lirisë. Dy derbi radhazi, shtatë gola të pranuar dhe vetëm një i shënuar. Por mbi të gjitha, një skuadër që në fushë nuk po jep sinjale se është ndërtuar për të luftuar për objektivin që prej vitesh po i ikën nga duart.
Superliga.
Vëllaznimi e di shumë mirë se çfarë do të thotë të jesh kaq pranë këtij objektivi dhe në fund të mbetesh jashtë. Edhe edicioni i kaluar përfundoi me zhgënjim, pasi gjakovarët dështuan ta siguronin ngjitjen në elitë në xhiron e fundit.
Pikërisht për këtë arsye, pritshmëritë për sezonin e ri ishin të mëdha.
Por ajo që po shihet në start nuk ngjan me një skuadër që ka mësuar nga dështimet e së kaluarës.
Përkundrazi, duket sikur disa prej problemeve të vjetra janë rikthyer. Një klub që vazhdon të kërkojë përgjigje
Një prej çështjeve që ka prodhuar më së shumti diskutime në mesin e tifozëve ka qenë trajneri.
Leotrim Krasniqi u shkarkua, më pas u rikthye. Në korrik u fol sërish për një largim të mundshëm të tij, por në fund klubi vendosi të vazhdonte me të.
Një vendim që tashmë po vihet në pikëpyetje nga tifozët. Kur një klub synon Superligën, vendimet duhet të jenë të qarta, të menduara dhe mbi të gjitha të shpjegueshme. Nuk mund të krijohet përshtypja se një ditë trajneri është problemi, ndërsa pak kohë më vonë është zgjidhja.
Nëse Krasniqi është trajneri që besohet se mund ta dërgojë Vëllaznimin në Superligë, atëherë duhet të ketë mbështetje të plotë dhe një projekt të qartë.
Nëse nuk besohet më tek ai, atëherë duhet marrë një vendim. Ajo që nuk mund të funksionojë gjatë është pasiguria.
Një tjetër pikëpyetje e madhe është skuadra.
Lojtarët kryesorë u larguan. Në vend të tyre erdhën përforcime të reja, por deri tani ato nuk kanë dhënë atë që pritej.
Dhe futbolli është brutal në këtë drejtim: kur largon cilësinë, duhet ta zëvendësosh me cilësi.
Nuk mjafton të transferosh lojtarë. Duhet të ndërtosh një ekip. Një ekip me karakter, me konkurrencë, me liderë dhe me futbollistë që e kuptojnë peshën e fanellës së Vëllaznimit.
Sepse të luash për Vëllaznimin nuk është njësoj si të luash në cilindo klub tjetër të Ligës së Parë. Në Gjakovë kërkohet rezultat. Kërkohet luftë. Kërkohet Superliga.
Dhe tifozët kanë të drejtë të kërkojnë përgjigje kur shohin ekipin e tyre të humbasë 0-4 në shtëpi dhe më pas 3-1 në një tjetër derbi.
Tifozët nuk po kërkojnë mrekulli. Reagimet e tifozëve në rrjetet sociale nuk duhet parë vetëm si zemërim pas një humbjeje. Pas tyre është edhe një lodhje e akumuluar.
Vite me radhë Vëllaznimi tenton të bëjë hapin e fundit drejt Superligës, por gjithmonë diçka mungon.
Njëherë mungon rezultati.
Njëherë skuadra.
Njëherë organizimi.
Njëherë vendimmarrja.
Dhe kështu, sezoni pas sezoni, ëndrra mbetet e njëjtë, ndërsa historia përsëritet.
Tifozët nuk po kërkojnë që Vëllaznimi të fitojë çdo ndeshje. Ata kërkojnë të shohin një ekip që e di se për çfarë po luan.
Një ekip që në derbi nuk dorëzohet. Një ekip që kur pëson gol nuk shembet.
Një ekip që kur humb, të paktën të lë përshtypjen se ka dhënë gjithçka.
Alarm i kuq apo ende herët?
Sigurisht, sezoni sapo ka nisur dhe dy humbje nuk mund ta përcaktojnë të gjithë edicionin.
Por mënyra se si kanë ardhur këto humbje duhet të shqetësojë. Sepse problemi nuk është vetëm tabela.
Vëllaznimi nuk po duket si një skuadër e ndërtuar për të sulmuar Superligën. Dhe nëse ky është vetëm një moment i keq, atëherë klubi duhet ta dëshmojë sa më shpejt.
Nëse jo, atëherë duhet të ketë ndryshime. Por ndryshimet nuk duhet të jenë të bëra nga paniku.
Vëllaznimi ka nevojë për një drejtim të qartë, jo për vendime emocionale pas çdo humbjeje.
Në fund, përgjegjësia nuk mund t’i lihet vetëm trajnerit.
Një klub futbolli është shumë më tepër se trajneri. Nëse transferimet nuk kanë funksionuar, dikush duhet të japë përgjigje.
Nëse skuadra nuk është ndërtuar siç duhet, dikush duhet të japë përgjigje.
Nëse objektivi është sërish Superliga, atëherë duhet të shpjegohet se cili është plani për ta arritur atë.
Dhe nëse besohet ende te Leotrim Krasniqi, atëherë duhet t’i jepet qartësisht përgjegjësia dhe mbështetja për ta kthyer situatën.
Por nëse nuk besohet, atëherë duhet të merret vendimi. Vëllaznimi nuk ka më kohë për eksperimente pa fund.
Sepse problemi nuk është vetëm humbja ndaj Prishtinës së Re. As vetëm humbja ndaj Lirisë.
Problemi është se pas kaq shumë vitesh dështime në tentativën për t’u ngjitur në Superligë, tifozët kanë filluar të pyesin nëse klubi vërtet e di se si bëhet ky hap.